Verhalen van mantelzorgers

De zorg voor mijn zoon gaat dag en nacht door. Respijtzorg in het weekend geeft me net genoeg lucht.

Ik leerde om hulp te vragen en taken te verdelen met mijn zus. Samen dragen we het, in plaats van ik alleen.

Toen mijn moeder de diagnose dementie kreeg, stond mijn wereld even stil. De casemanager heeft ons zoveel rust gegeven.

Door dagbesteding heeft mijn vader meer structuur én heb ik weer wat tijd voor mijzelf. Dat maakt zoveel verschil.

Ik combineer zorg met mijn baan. Het is soms pittig, maar mijn werkgever denkt mee en dat helpt enorm.

Erover praten met mensen die hetzelfde meemaken, geeft herkenning en kracht. Ik ben blij dat ik die lotgenoten heb.

Dankzij respijtzorg kon ik even op adem komen. Even opladen, zodat ik het daarna weer aankon.

Ik voel me vaak de schakel tussen alle zorgverleners. De casemanager helpt mij om overzicht te houden.

Als jongere mantelzorger heb je weinig tijd en energie. Het helpt als mensen in je omgeving begrip tonen.

De kleine dingen maken het verschil: een luisterend oor, praktische tips en af en toe een compliment.

Zorgen doe je met liefde, maar je moet ook goed voor jezelf zorgen. Dat heb ik geleerd.

Mijn werkgever gaf me de ruimte om soms thuis te werken. Dat was het verschil tussen volhouden en omvallen.

Naast mijn studie zorg ik voor mijn moeder. Lang dacht ik dat dat normaal was, tot iemand vroeg hoe het met míj ging.

Na 45 jaar samen zorg ik nu voor haar. Het Alzheimer Café is voor mij een plek waar ik even mezelf kan zijn.

Op school weten ze nu dat het thuis soms druk is. Sinds ik het deel, voelt het een stuk lichter.